ایمن

امنیت، واژه ی قدرتمندیست. اگر هیچوقت این احساس را تجربه نکرده باشی، خب نمیتوانم بگویم خوب است اما از این بهتر است که کسی این احساس را به تو بدهد و بعد تو را از آن محروم کند. نمیتوانی وقتی یکبار طعم لذتبخشِ ایمن بودن را چیشدی، برگردی به روزهایی که بدون آن سپری کرده ای. تو دیگر هرگز آدمِ سابق نمیشوی.

تا پیش از این، هیچ تصوری نداشتی که ایمن بودن چگونه است ولی از این نقطه به بعد، حالا که تک تک ذرات روح و جسم ات با این احساس آشنا شده اند، دیگر راه برگشتی نیست. دیگر نمیتوانی فراموش کنی؛چراکه در عمق قلب و ذهنت ریشه دوانده. نمیتوانی از یاد ببری احساس شیرینی را که در وجودت میچرخید، هنگامی که لبخند میزدی و با خیالی آسوده قدم برمیداشتی. دیگر نگرانِ چشم هایی که به سویت روانه میشدند نبودی. دیگر نگران انسان هایی که با عجله از کنارت رد میشدند و با نزدیک شدنشان ضربان قلبت تسریع میشد، نبودی. دیگر نگران هیچ چیز نبودی. دیگر نگران نبودی اگر روزی از خواب بیدار شوی و ببینی که همه ی دارایی ات به تاراج رفته. دیگر نگران نبودی. نگرانِ هیچ چیز!

و من، من خوب میدانم ایمن بودن یعنی چه. اینکه با خیال راحت چانه ام را بالا بگیرم و با چشمانی پر از ستاره و لبخندی آرام بر گوشه ی لبانم در خیابان قدم بزنم. میدانم چگونه به یکباره کل عضلاتِ منقبض شده ی بدنت، رها میشوند و تو احساس میکنی باری که سالیان سال بر دوشت سنگینی میکرد حالا دیگر تورا رها کرده.